|
|
| İstanbul: Çocuğunu Doyuran Şehir
|
|
|
|
Sunay Akın - Tuğçe Şimşekalp Ercan Söyleşisi
T.E: Sunay Akın’ın 10 yaşında bir çocuk olarak İstanbul’a geldiğinde kafasındaki İstanbul resimleri/imajları nelerdi? Hayallerinizi bulmak kolay olmuş muydu?
S.A: İstanbul’u ilk gördüğümde 6 yaşındaydım. Trabzon’dan İstanbul’a gezmek amacıyla gelmiştik ve bir ay kadar kalmıştık. Otobüs koltuğunda babamın yanında oturuyordum ve babamın, ‘Uyan oğlum, geldik!’ sözleriyle gözlerimi açtım. Geceydi, hava karanlık. Biz çok ışıklı bir yerdeyiz, ışıklı tabelalar; korktum. O anda aklıma Türk filmleri geldi. Türk filmlerinde böyle ışıkların olduğu yer Beyoğlu’dur ve orada kötü kötü adamlar, kötü kötü kadınlar vardır. ‘Eyvah!’ dedim kendi kendime, biz kötü bir aile olduk. Sonradan öğrendim ki orası Harem otogarıymış. Bir ay süreyle Harem’deki akrabalarımızın evinde kaldık ve babamın bizi İstanbul’da ilk götürdüğü yer Arkeoloji Müzesi’ydi. Gerçekten çok etkilenmiştim. Trabzon’a geri döndüğümüzde yeni bir oyun keşfetmiştim: müzecilik oyunu. Müzecilik oynamaktaydım artık; evden büyük bir çekmeceyi çıkarıyordum, annemin kolyelerini, küpelerini, yüzüklerini o çekmecenin içine koyuyordum ve sokağa çıkartıp çekmeceyi arkadaşlarıma sesleniyordum, ‘Haydi gelin müzecilik oynayalım!’ Oyun çok uzun sürmüyordu çünkü annem pencereden durumu görünce feryat figan yanıma koşuyordu. Ben hep şunu söylerim, Anadolu’da doğan çocuklar, bu kenti İstanbul’da doğanlardan daha çok severler.
T.E: Daha çok sevmelerinin nedeni nedir?
S.A: Çünkü bizim için İstanbul bir düş, bir hayaldi. İstanbul bizim için her şeyden önce sinemaydı. Biz İstanbul’u beyaz perdede gördük. Sonra Anadolu kentlerinde, kentin meydanında İstanbul’dan gelen hediyelik eşyaların, beyaz eşyaların satıldığı mağazalar var...
|
|
|
|
|
|
| Şehirde Çocuk Olmak, Oyun Oynamak; İstanbul Metropolü Örneği,
|
| Evrim Gülveren
|
|
Şehirde çocuk olmak zordur; ama İstanbul’da çocuk olmak… İşte bu bambaşka bir durum olsa gerek.
Çocukken benim için İstanbul sadece yaz tatillerinde gidilen, babamın kardeşimi ve beni bu tatiller sırasında götürdüğü çocuk bahçeleri ve lunaparkları olan bir yerdi. Bu yüzden kendi çocukluğumda İstanbul’un nasıl bir kent olduğu çok yer etmemiştir hafızamda. Benim çocukluğum da şehirde geçti. Ama daha küçük şehirlerde, daha korunaklı ortamlarda, özgürce koşup oynayarak…
Şimdi İstanbul’a bakıyorum ve kentlisine dost olmayan bir şehir görüyorum. En ufak bir yağmurda göle dönüşen çukurlar, kırmızı ışıkta son hızla geçen arabalar; sabah evden çıkıp akşam eve gelene kadar, balta girmemiş tropik ormanlardan daha fazla hayatta kalma mücadelesinin yaşandığı bir metropol gördüğüm. Böyle bir kent, kendi çocuklarına, çocukluğumuza dost olabilir mi?
İstanbul’da çocuk olmanın ne olduğunu anlayabilmek için önce çocukların dünyayı nasıl algıladıklarını ve oyun oynamanın onlar için ne kadar önem taşıdığını bilmemiz gerekir…
Çocuk ve Dünya
Çocuğu anlamak konusunda İsviçreli bilim adamı ve psikolog Piaget’in çalışmaları yirminci yüzyılın ikinci yarısından günümüze dek araştırmacılara ışık tutmaktadır. Piaget, düşüncelerinin nasıl şekillendiği üzerinden çocuk gelişimini açıklamaktadır. Piaget’in çocuk gelişimi konusundaki keşfi, çocukların, büyüklerin bakış açısına göre ne doğru ne yanlış diye tanımlanamayacak bir biçimde; tutarlı ve akılcı bir düşünceler sistemine, bir kendine özgü biliş tarzına sahip olduklarıdır (1). Öznenin varlığından ve düşüncenin içselliğinden habersiz olduğu için çocuk, gerçekçi bir varlıktır (2).
Amerikalı şair-yazar Walt Whitman, çocuğun her gördüğü nesneyle ilgilendiğini ve bu objelerin çocuğun bir parçası ...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|